OpmerkelijkRubrieken

Zweefvliegen – Frisse duik

De dag begint met “Hallo wereld” van Kinderen voor Kinderen, vrij luid vanuit het clubhuis. Een lichte regenval en deksels van pannen die naast mijn tent worden gebruikt als slaginstrumenten. Ook vandaag heeft de kampleiding een nieuwe, en voornamelijk luide, manier gevonden om ons, de kampgasten, wakker te maken. Half slaapdronken draai ik mij nog eens lekker om in mijn zeer warme slaapzak. Helaas zijn de mensen buiten mijn tent het niet met mij eens om nog even te blijven liggen. Iedereen staat langzaamaan op en loopt richting het clubhuis voor ontbijt. ‘’Waarom heb ik in hemelsnaam mijn tent zo dicht bij de ingang van het clubhuis neergezet?’’ Zuchtend kijk ik op mijn telefoon in de hoop dat ik nog even kan blijven liggen. Helaas, het is alweer half negen in de ochtend. Het geklater van regen op de buitentent maakt de ochtend niet veel beter. Langzaam rits ik mijn slaapzak open: “Brrrrr, veel te koud”. De vochtigheidsgraad en de vuile was in mijn steenkoude, kleine tent doen daarentegen wonderen om mij uit de tent te krijgen. Met halve tegenzin kleed ik mijzelf in de kleding van gisteren, natuurlijk wel schoon ondergoed en sokken. Ik blijf toch een nette Gooise man. Alhoewel, na twee weken kan het mij eigenlijk niet meer zoveel schelen of ik naar de bloemetjes of de sloot ernaast ruik. Daarnaast, ik ben een roker, dus er hangt altijd al een slechte geur om mij heen. Ik kruip uit de binnentent en verlaat mijn buitentent zonder schoenen. “Nat” is het eerste woord dat in mij opkomt als ik blootsvoets richting het clubhuis loop. Maar voor de rest vrij aangenaam normaal Nederlands weer, zouden we vandaag nog kunnen vliegen? Wie weet.

Oké, tijd om weer gezellig sociaal te zijn, mijn in-mijzelf-praten-knop gaat tot vanavond officieel uit, dagdromen niet inbegrepen.

Boven Loosdrecht, in de verte de Loosdrechtse Plassen ©Antoon Wiessenberg
Boven Loosdrecht, in de verte de Loosdrechtse Plassen. ©Antoon Wiessenberg

Met half-nat haar vol klitten en krullen kom ik het clubhuis binnen. De “Hallo wereld” muziek is wat zachter gedraaid na haar achtste herhaling. De clubleden zijn druk in de weer om een broodje, kopje koffie of thee, een eitje of een glaasje sap te pakken. Met mijn ochtendstem begroet ik her en der een paar kampgenoten, maar al snel loop ik richting de keuken. Daar zijn sommigen van hen tosti’s aan het bakken, maar ik heb een ander idee. Ik pak uit de koelkast en kasten mijn ontbijt en verlaat de keuken weer. Zeg wat je wilt, maar een bakje yoghurt met wat muesli en een beetje fruit zijn een goed middel tegen mijn ochtendhumeur, een kopje muntthee trouwens ook. Ik zit ergens achter in het clubhuis, maar zet alvast het schaakbord klaar. Er zijn tegenstanders genoeg, al zijn er maar twee of drie voor wie ik echt wakker moet zijn. Ergens in de verte hoor ik de leiding, of zoals wij ze noemen “kampvaders en kampmoeders”, zeggen dat het weer rond half elf beter wordt. Tot die tijd moeten we even wachten en ons vermaken. Na mijn tweede verlies van het schaakgenie onder de kampgasten ben ik er klaar mee en ga richting mijn tent voor mijn zwembroek. Tijd om echt wakker te worden, met een frisse duik in ons vier bij acht meter opzetzwembad. Zeer verfrissend en met een uitzicht dat niet ieder opzetzwembad heeft. Een uitzicht dat niet anders is dan typisch Nederlands. Het zwembad staat op vliegveld Hilversum, of als je wat meer als een piloot wilt klinken: EHHV. Een hangaar voor het parachutistencentrum, donker groene legerhangaars voor de helikopters en motorzwevers aan de linkerhand. Opslagplaatsen voor zowel motor- als zweefvliegtuigen, de havendienst en het restaurant aan de rechterhand van het zwembad. Recht voor mij het groengele gras, dat het actieve gedeelte van het vliegen voorstelt. Het gras staat gevuld met de rood-wit gestreepte hondenhokken, die de verschillende banen aangeven.

Boven het vliegveld van Hilversum, rechts de Loosdrechtse Plassen ©Antoon Wiessenberg
Boven het vliegveld van Hilversum, rechts de Loosdrechtse Plassen. ©Antoon Wiessenberg
Cessna 182R van Parachutisten Centrum Midden Nederland. De rood wit gestreepte objecten worden hondenhokken genoemd. ©Alf van Beem
Cessna 182R van Parachutisten Centrum Midden Nederland. De rood wit gestreepte objecten op het gras worden hondenhokken genoemd. ©Alf van Beem

De hondenhokken staan er om de motorvliegers te helpen. Zij geven de banen aan waar zij zowel kunnen opstijgen als landen in verschillende weersomstandigheden, voornamelijk van belang voor de windrichting die tijdens het verloop van de dag honderdtachtig graden kan draaien. Het stugge gras, waar de hondenhokken op staan, houdt zich koppig in leven, ondanks de vele vliegtuigen die opstijgen en landen door de jaren heen. Kijk je nog wat verder dan het veld, dan zie je aan de randen ervan een kleine sloot en daarnaast de huizen en de torenklok.

Het weerbord ©Bart Marcelis
Het weerbord. ©Bart Marcelis

Achter mij het clubhuis en het hek dat het vliegveld scheidt van de rest van de wereld. Aan dat hek hangt het weerbord. Met dit prachtige hulpmiddel stellen we vast wat voor weer het is vandaag. Dit bord is dus van cruciaal belang voor een piloot die afhankelijk is van het weer.

Nee, een verkeerd uitzicht is het zeker niet op het vliegveld. Bedenk nu eens hoe het zou zijn op een drukke vliegdag, in de warme zomerzon; motorvliegtuigen die opstijgen en landen, twee of drie zweefvliegtuigen cirkelen ergens boven het vliegveld rondjes terwijl jij beneden dit allemaal overziet vanaf je luchtbedje, in de zon in een zwembad met een verkoelend drankje in de hand. Maar het is alweer kwart over tien. Waarom zou ik op wat hopelijk een mooie dag wordt in het zwembad liggen? Liever zit ik in het zweefvliegtuig dat daarboven in de lucht hoogte probeert te winnen. Dat uitzicht daarboven is toch immers vele malen spectaculairder en romantischer dan het uitzicht hier op de grond?

Geschreven door Bart Marcelis

Zwembad met uitzicht over het groene vliegveld ©Bart Marcelis
Zwembad met uitzicht over het groene vliegveld. ©Bart Marcelis

 

Tags

Quint Koops

Redacteur. Quint is al vele jaren zeer geïnteresseerd in de luchtvaart. Sinds een aantal jaar doet hij in zijn vrije tijd onder andere aan zweefvliegen. Op het moment studeert Quint Aviation Studies aan de Hogeschool van Amsterdam.

Gerelateerde artikelen

Back to top button