Erg vrolijk kijkt ze niet, die eerste van de KLM. Ze realiseert zich de verantwoordelijkheid, denk ik. De captain kijkt bewust niet om. Hij denkt: dan hoef ik er ook niet de juiste kop bij te trekken, bij wat me nu overkomt, hier met die meid naast me.
Erg ver gekomen zijn de vrouwen niet sinds het maken van deze foto. Een paar procent hebben ze momenteel. Nauwelijks stijgend.
De onderlinge verschillen zijn opmerkelijk. Succes-airline Norwegian heeft procentueel minder vrouwelijke piloten in dienst dan moslim-bolwerk Emirates, las ik onlangs op Up in the Sky. Delta Airlines en Air India doen het goed. Of fout? Dat is even vraag.
Voor zover ik weet is het nooit onderzocht, wie er geschikter is voor het vak van piloot: man of vrouw?
Er is wel zo’n onderzoek geweest in de ruimtevaart, heb ik eens gelezen. De Russen en de Amerikanen bestudeerden het los van mekaar, een jaar of zestig geleden. Ze kwamen tot dezelfde conclusie: vrouwen zijn geschikter als ruimtevaarder dan mannen.
Niet in alles, natuurlijk. Het ruimtelijk inzicht van vrouwen bleek belabberd. Maar op vrijwel alle andere terreinen scoorden de vrouwen beter: paniekbestendigheid, functioneren onder druk en vermoeidheid, pijngrens. Vooral in sensory deprivation deden ze het goed: het vermogen om de ene zintuiglijke waarneming te compenseren met de andere, als er eentje uitvalt. Maar hoewel de vrouwen gewonnen hadden, gooiden beide landen het onderzoek in prullenbak. Ze vonden het propagandistisch niet OK om vrouwen de ruimte in te schieten.
Mijn eigen ervaring in veertig jaar bedrijfsleven is dat vrouwen nauwkeuriger zijn, hun zaakjes beter voor mekaar hebben en makkelijker lastige beslissingen nemen. Mannen vertrouwen op hun handige babbel, of rommelen om belangrijke beslissingen heen. Daar staat weer tegenover dat vrouwen liever zeiken over problemen in plaats van ze op te lossen. En bij de minste tegenslag op het werk thuis gaan zitten mokken.
De keus lijkt me niet makkelijk, voor die airlines.
Goof Bakker
