‘Now boarding’, flitst het aan-en-uit op de monitor. Maar de lange rij voor de gate beweegt niet. Waarom zou ik in die rij gaan staan? Ik heb al een stoelnummer. Waarom staan al die mensen eigenlijk in die rij? ‘Omdat ze hun koffertje dan in een lege locker kunnen duwen’, vertelde iemand me ooit eens. Wow, daar zou ik niet een half uur voor in de rij willen staan.
Maar wacht: laat ik wel een preventieve plas gaan doen! Straks in het vliegtuig is dat weer lastiger, zeker met wat turbulentie. Ik ren naar de toiletten flink ver verderop. Alle urinoirs zijn bezet dus ik neem mijn toevlucht tot het toilet. Klik-klak dicht de deur. ‘TOILET FLUSHES AUTOMATICALLY’, staat er. Raadselachtig. Het is in elk geval niet gebeurd na de laatste bezoeker, want er ligt nog een geel vijvertje in het toilet van de vorige meneer.
Ik wuif mijn handen voor het elektronische oog maar er gebeurt niets. Hoe werkt dit? Ik moet niet poepen, ook niet preventief, maar àls ik zou willen poepen zou ik met mijn drol niet in iemand anders zijn plas willen deponeren. Die drol zou namelijk wel eens zo ongelukkig kunnen landen, dat er een fontein van andermans urine omhoog spat tegen mijn blote kont. Dat wil ik toch wel voorkomen. Nu word ik nieuwsgierig. Wat zal die toilet wel doen flushen dan? Ik wiebel met mijn achterste als een Afrikaanse Big Butt Ass Dancer boven de toiletbril. Misschien dat de elektronica reageert op een bepaalde massa’s vlees? Dat mijn hand niet volumineus genoeg is? Nog steeds niks. Ik besluit maar te plassen, want anders mis ik het vliegtuig nog. Opeens begint de toilet te flushen, als had het ding mijn gedachten gelezen. Raadselachtig. Misschien dat iemand van de toiletfabriek mij even kan mailen hoe het werkt?
Buiten gekomen zie ik dat de wastafel in het toiletruimte gelukkig wel zo’n slimme zwenk-arm heeft, die ik wel ken uit ziekenhuis-series op de TV. Daarin staat de knappe chirurg altijd minutenlang zijn handen te wassen, terwijl hij de verpleegster naast zich probeert te versieren. Dokter Kildare draait dan op het eind met met zijn ellebogen de kraan weer dicht.
‘Dat lijkt me ongeveer zoals elke kraan op de hele wereld eruit zou moeten zien’, bedenk ik me. Een kleuter kan namelijk begrijpen dat het geen zin heeft je handen te wassen en daarna de kraan weer dicht te draaien middels een ronde knop die nog vol zit met urine van de vorige handenwasser. Dan kun je net zo goed meteen over mekaar over mekaars handen heen pissen.
Oei! Ik meen buiten iets te horen van ding-dong-pling-plang-mededeling. Nu moet ik ophouden met denken en gewoon gaan rennen, want misschien is de rij al in beweging gekomen. Allerlei gedachten over de handendrogers en transgendertoiletten moeten wachten. Dit verhaal wordt dus – met uw welnemen – vervolgd.
Goof Bakker
