“Hier heb je een stokje”, zei de instructeur: “Als je omhoog wilt moet je er aan trekken. Als je omlaag wilt moet je duwen. Dat gaan we duizend keer oefenen, en dan krijg je een brevet. Alleen moet je onthouden: als je te pletter dreigt te vallen met je vliegtuig, en Moeder-Aarde keihard op je af komt, moet je niet trekken maar duwen. Dat hebben een paar Air France-piloten niet gedaan een paar jaar geleden en die zijn nu dood.”
“Hier heb je een stuurtje”, zei de instructeur. “Je hebt al zeshonderdduizend kilometer in een auto gereden, dus je weet dat je naar links moet draaien als je naar links wilt, en naar rechts als je naar rechts wilt. Dat is bij het vliegen ook zo. Alleen bij het landen is het anders, want als je neus de verkeerde kant op wijst moet je dat met je voeten corrigeren. Point the nose with your toes.
Bij het landen is het stuurtje tijdelijk voor iets anders. Dat is namelijk om de vleugels recht te houden, als de wind recht van voren komt. Wat bijna nooit zo is. Die kans is namelijk één op driehonderdzestig. In al de driehonderdnegenenvijftig andere gevallen moet je het stuurtje zo gebruiken, dat de vleugel aan de kant van de wind een beetje omlaag staat.
En ook al heb je het stuurtje net zes uur lang gebruikt om naar links of rechts te gaan, in de landing moet je dat even vergeten. Je moet niet meer sturen met het stuur, maar met je voeten. En je bepaalt de hoek van je vleugels met je stuur. Ook al wil je de kant niet op waar je heen stuurt. Dat moet je even onthouden.
Als je kunt neuswielvliegen, gaan we daarna staartwielvliegen. Alleen moet je onthouden dat je alles wat je tot dan toe geleerd hebt over landen en opstijgen moet omdraaien. Je moet niet opstijgen door aan je knuppel te trekken, maar je moet je staartwiel los maken door een heel klein beetje te dùwen. En in de landing moet je ook niet meer afvangen door telkens een heel klein beetje te trekken. Je moest juist een heel klein beetje te duwen, zodat de staart heel lang omhoog blijft.
Hier heb je een knopje om de motor mee aan te zetten”, zei de instructeur: “Nou had je opa nog een auto die er op de snelweg opeens mee ophield, maar dat is sinds 1964 eigenlijk nooit meer voorgekomen in Nederland. Vliegtuigmotoren houden er wel af en toe mee op. Daarom besteden we er ongeveer een kwart van je opleiding aan wat je moet doen als de motor stopt. Dat is weer in de helft van de gevallen omdat er ijs in de carburateur zit. Dat kan zelfs in de zomer. Veel ongelukken gebeuren trouwens omdat er ijs in de motor zit terwijl we dat niet weten. Want dat ijs is al gesmolten tegen de tijd dat je uitgestapt bent in het weiland van boer Harms. Als je niet op een brancard wordt afgevoerd. Dat moet je even onthouden. De motor kan er opeens mee ophouden, en dan zit er ijs in de motor. Oké, allemaal even op je in laten werken, ik ga koffie halen en dan beginnen we met de eerste les.”
Goof Bakker
