De Russische luchtmacht had in de jaren ’50 een stijgende behoefte aan luchttransportcapaciteit. Op basis van de zware transporthelikopter Mi-6 ‘Hook’ werd in februari 1958 begonnen met de ontwikkeling van een nieuwe helikopter, de Mi-10. De helikopter kreeg van de NAVO de codenaam Harke.
Er zijn twee versies van gemaakt van de Mi-10. De kortbenige variant (Mi-10K), en de langbenige (Mi-10R). In 1964 werd de Mi-10K speciaal ontworpen voor het vervoer van oversized cargo naar lastig te bereiken plekken. Het verschil met de Mi-10R zijn de kortere poten (ongeveer twee meter korter). Van beide varianten zijn tot 1971 in totaal 55 exemplaren geproduceerd. In 1977 werd de productie nog voor een korte periode hervat.
Records
Met de Mi-10 werden in mei 1965 internationale records verbroken voor het heffen van 15, 20 en 25 ton naar een hoogte van 2840 meter. Met de Mi-10 werden in totaal 8 records verbroken en werd de Mi-10 helikopter de meest last heffende helikopter ter wereld. In 1969 werden deze records verbroken door een nog sterkere gewichtheffer, de Mil Mi-12.
Operationeel
Tot ongeveer tien jaar geleden gebruikte de Russische firma UTAir nog enkele Mi-10K’s. Inmiddels zijn deze niet meer operationeel en heeft UTAir alleen nog Mi-26 ‘Halo’ helikopters in dienst. Deze opvolger van de Mi-6 en de Mi-10, is op dit moment de grootste en zwaarste transporthelikopter ter wereld.
Verschillend
VWO