Vandaag is de eerste “stage” van de Chinese Long March 5B raket terug op aarde gevallen het grootste deel ervan is gelukkig opbrandt in de dampkring. Maar het lot van de booster, waar het ook is neergekomen, spreekt over het groter vraagstuk van ruimtepuin en duurzaamheid van de ruimtevaart. Vooral nu de ruimte niet alleen een doelwit is voor nationale ruimteprogramma’s. Maar ook voor de particuliere ruimtevaart.
Het probleem: Ruimtepuin
Vorige maand adviseerde de missioncontrol in Californië astronauten om hun ruimtepak aan te trekken en weer in hun stoel te gaan zitten. Omdat een stuk ruimteafval de capsule zou kunnen raken. Eerder trof een stuk verf ter grootte van een vingernagel de voorruit van een spaceshuttle. Hierbij werden twee van de drie lagen glas doorboord.
“Ruimtepuin is al een tijdje een bekend probleem, maar door de toenemende concurrentie is dit probleem groter geworden. Wanneer je meer actoren en meer spullen hebt, wordt het ingewikkelder”, zei Joanne Gabrynowicz, professor aan het National Center Space Law aan het Mississippi Law Center.
Deskundigen hebben herhaaldelijk hun bezorgdheid geuit over het risico van botsingen sinds 2009, toen twee satellieten boven Siberië per ongeluk tegen elkaar botsten met een snelheid van 26.000 mijl per uur. Waardoor beide satellieten in duizenden stukken uiteen spatten. Het Europees Ruimteagentschap organiseerde vorige maand een grote conferentie over dit onderwerp.
Hoe vaak valt iets terug?
Het probleem is dus groot en zal de komende jaren alleen maar toenemen. Dus hoe aannemelijk is het dat een satelliet of een groot stuk metaal terug valt naar de aarde? Volgens het Europees Ruimteagentschap circuleren er nog ongeveer 6.900 van de 11.370 satellieten die in een baan om de aarde zijn gebracht, en functioneren er nog ongeveer 4.000. Maar het aantal grote brokstukken dat regelmatig door Space Surveillance Networks wordt gevolgd, bedraagt 28.160.
De Amerikaanse regering schat dat van de 170 miljoen stukken ruimtepuin (inclusief puin zo groot als je nagel) die boven onze hoofden zweven er jaarlijks zo’n 200 tot 400 getraceerde objecten in de atmosfeer van de aarde terechtkomen – ruwweg één per dag. De gevallen voorwerpen komen echter zelden in het nieuws. Dit omdat deze stukken puin vaak in het water vallen of in dunbevolkte gebieden. Het is dus een veelvoorkomend fenomeen. Maar is dit een reden om naar boven te kijken voordat je oversteekt? Volgens het Europees agentschap is dit niet nodig. De kans dat je in je leven wordt geraakt door ruimtepuin is iets minder dan een miljard tegen een.
