Alles is nieuw bij Biscayne Helicopters. De helikopters, de hangar, de tankauto. Alles nieuw, glad, glimmend, glanzend. Net als in de film. Zelfs piloot Jim Thompson, die voor me uit loopt door de immense ruimte, heeft iets filmster-achtigs. Zo stel je je een stoere helikopterpiloot voor. Een soort Harrison Ford. Zware stem. Vriendelijk, maar niet mee dollen. Hij wijst op een witte helikopter, voorzien van een camera, die aan de neus van het toestel hangt. Brutaal kijkt de metalen oogbol de wereld in.
De helikopter wordt door een kleine tractor naar buiten geduwd. Ik krijg een zwemvest aan en een zware koptelefoon op, vlak voor de start. Maar blijkt die nauwelijks te helpen tegen het snerpende gehuil van de turbinemotor, dat door de half-geopende deuren naar binnen wordt gezwiept. Dan verheft de helikopter zich abrupt. Miami ligt lui uitgestrekt in de zon, van de oceaan tot de Everglades, waar de smog naadloos overgaat in de hete middagmist. Een miljoenenstad in eindeloze schakeringen van vuilwit. Straatarm, steenrijk. Deels Dallas, deels derde wereld. De brand is niet moeilijk te vinden: vier bontgekleurde nieuwshelikopters cirkelen al rondom een grijze rookkolom, die exact verticaal opstijgt uit een armoedige buitenwijk. ‘De normale verwarring’, kraakt Thompson door de koptelefoon. Hij praat aan één stuk door: met de andere helikopterpiloten, met de verkeersleiders, met de cameraman, en in korte, stotende zinnen ook met mij.
De cameraman manipuleert handig met zijn kleine joystick. Hij zwenkt, zoomt, focust, tot hij beet heeft. Het bereik van de lens is indrukwekkend: een raam van het geblakerde huis verschijnt beeldvullend op de monitor, terwijl het met het blote oog nauwelijks te zien is. De camera kijkt onbewogen toe hoe twee brancards uit het huis getild worden, met lakens er overheen. Twee drie seconden, dan wordt op de kleine monitor het nieuws alweer onderbroken voor een koekreclame, met lachende kinderen rond een tafel. “De kijkers krijgen weer weinig te zien vandaag”, mokt de cameraman. “Lijken laten ze maar zelden zien. Ze willen geen bloed, geen zichtbare verwondingen. Zelfmoorden komen sowieso niet op de tv, want dat lokt er alleen maar meer uit. Maar wij zien alles wel. Alles. Elke dag.”
Plotseling is de belangstelling voor de brand verdwenen. “Bankoverval ten noorden van het vliegveld”, geeft het TV-station door. De helikopter draait rap om zijn as en is vijf minuten later alweer onderdeel van een andere luchtshow. Vier heli’s in een elegante, getrapte formatie houden geduldig afstand van een politiehelikopter, die een kilometer verder stil hangt boven een bankgebouw. Vier tafelschuimers, wachtend tot de heer des huizes klaar is met eten. “Officieel mogen we wel dichterbij”, vertelt Thompson door de koptelefoon: “Maar vaak krijg je dan naderhand een boos telefoontje van de politie. De tweede keer wordt het TV-station gebeld door een kwaaie commissaris. En de derde keer word je ontslagen.” De overval blijft onduidelijk en de benzine is bijna op. In een uur verbruikt de helikopter meer dan een auto in een hele dag.
We landen in de late middagzon. De piloot holt naar de tankauto en vult zelf de helikopter weer met benzine. Vrijwel meteen gaat de telefoon. “We moeten weer”, zegt de cameraman, en hij rent al. Ik wacht af tot ze terugkeren, om een foto van de landende helikopter te kunnen maken. Vergeefs, de zon is vrijwel onder als de het toestel weer aan komt dreunen. Thompson landt op exact midden op het platform. De wieken komen suizend tot stilstand in de zware avondlucht. De piloot blijft even zitten achter het perspex, letterlijk met de handen in het haar. De man wankelt uit het toestel. “Het is dat het donker wordt, anders zouden ze ons gewoon weer naar boven sturen”, zegt hij. Hij trekt een canvas hoes over zijn helikopter. Strijkt die liefdevol glad, als een jockey na een gereden race. Hij kijkt me aan, speelt met een touwtje. “Die stad, alles wat er gebeurt, het gaat op je zenuwen werken. Mijn vriendin wil altijd naar griezelfilms. Maar ik ga niet mee. Die films zie ik al de hele dag.”
Goof Bakker
