De captain en de BWK gingen samen uit winkelen in Tokio. Ik liep een stukje met ze mee. Naast het Imperial Hotel bevond zich een zaak waar ze elektronische artikelen verkochten. Omdat die toentertijd in Japan goedkoper waren dan elders ter wereld en KLM’ers in deze winkel bovendien nog een speciale korting kregen, gingen de beide mannen daar hun inkopen doen. Alhoewel het mij niet zo interesseerde wat de voor- en nadelen waren van de verschillende versterkers, luidsprekerboxen en wat dies meer zij, toch luisterde ik geduldig naar hun commentaren. Wie weet had ik er later nog wat aan!
De BWK had een beetje moeite met kiezen, zou hij deze… of toch liever die… en was er ergens op de wereld misschien nog een goedkopere te vinden? De captain raakte duidelijk geïrriteerd door de besluiteloosheid van de BWK en zei sarcastisch, wijzend naar een apparaat: ‘Weet je wat jij moet doen? Je moet die daar maar kopen, want die is zo eenvoudig te bedienen dat zelfs jij het begrijpt!’
De BWK reageerde daar niet op. Hij zei dat hij even koffie ging drinken om er rustig over na te kunnen denken en verliet het pand. De captain wendde zich tot mij en zei: ‘Die vent is zó stom… Weet je wat zijn bijnaam is? Shithouse Joe. En weet je waarom? Omdat hij het klachtenboek aan boord helemaal volschrijft met allerlei details over de mankementen van, aan en in de toiletten.’
Nu was er natuurlijk altijd van alles mis met de toiletten aan boord bij KLM, daar kon ik uit eigen ervaring over meepraten. Wij stewardessen werden verondersteld regelmatig de wc’s te controleren en schoon te maken. Het leek verdorie wel alsof de mensen, als het hun eigen toilet niet is, zich niet meer verantwoordelijk voelen voor het kleine kamertje en zich niet generen om het zo smerig mogelijk achter te laten voor de volgende passagier. Echt, wat we daar zo nu en dan aantroffen was te onsmakelijk voor woorden en niet zelden misselijkmakend.
Voor de schoonmaakbeurt waren er speciale plastic handschoenen aan boord. Geen schoonmaakmiddelen, dus van echt reinigen kon absoluut geen sprake zijn. Een verstopt toilet kreeg je alleen met die handschoenen al helemaal niet gerepareerd. Algauw kregen we de raad van de BWK’s om in dat geval een kleerhangertje te pakken en met het uiteinde de boel door te steken. Als dat ook niet meer hielp, dan was de enige oplossing om het toilet af te sluiten. Dat gaf extra lange rijen voor de overige toiletten met als gevolg weer meer verstoppingen!
Maar goed, ik begreep nu waarom de andere KLM-bemanningsleden me voor deze captain gewaarschuwd hadden. Ze hadden gezegd dat hij nogal onaangenaam uit de hoek kon komen en daar was ik zojuist getuige van geweest. Gelukkig gedroeg hij zich tegenover mij zeer beminnelijk.
Later aan boord kregen we algauw problemen met een verstopt toilet, waar zelfs het kleerhangertje niet meer tegen hielp! Ik meldde het bij de BWK die me antwoordde dat hij het in het klachtenboek zou opschrijven, waarop de captain zich omdraaide en me veelbetekenend aankeek. Ach ja… die arme BWK… Maar… wie schrijft, die blijft, zullen we maar zeggen!
