Wie verre reizen doet, kan veel verhalen. Renata Beck ging ervoor. ‘Toen ik vijftien was wilde ik stewardess of schrijver worden’, schrijft ze in haar onlangs verschenen boek Wolkenkrabbers. ‘Ik wilde de wereld ontdekken, mensen ontmoeten en avonturen beleven. Ik zou groots en meeslepend leven en daarover verhalen schrijven.’
In 2020 verscheen een van haar eerste verhalen in het boek Farewell 747, Queen of the Skies. Twee jaar later zag Hebben wij nou ooit gevlogen?’ het daglicht, een boek dat Renata samen met Claudia Hofman uitbracht. In een recensie schreef ik: ‘De uitgave smaakt naar meer. Wat mij betreft had het aantal bladzijden zeker wel het dubbele mogen zijn.’ Met Wolkenkrabbers is daaraan gevolg gegeven, zij het zonder de leuke illustraties van Rein Valk en de inbreng van ander cabinepersoneel.
De titel en coverfoto wekken niet direct de indruk dat dit boek een bundel columns bevat die een leuke inkijk geven in het leven van de lucht. Dat is jammer, zeg maar gerust een gemiste kans. Een KLM-widebody boven het duidelijk herkenbare New York had meteen een link met de luchtvaart gelegd en de belangstelling van de doelgroep kunnen wekken.
Clichés en roddels
Gauw door naar de inhoud, want daar gaat het uiteindelijk om. ‘Ik ontken niets’, introduceert de schrijvende Renata zichzelf. ‘Alle clichés zijn waar. Alle roddels ook.’ Wat ze daarmee bedoelt? Een greep uit het lijstje: dat je als vliegend personeel op exotische bestemmingen komt, elkaar onmiddellijk begrijpt en aanvoelt, dat piloten en stewardessen met elkaar scharrelen maar ook vaak trouwen, en dat er volop over vliegend personeel wordt geroddeld. Wat ik in het totale lijstje mis? Dat er in die wereld ook heel veel wordt gescheiden. Maar goed, we houden het leuk. En leuk – zeg maar prettig om te lezen – zijn de columns zeker.

Afscheid van de MD-11 en de Boeing 747 bij KLM
Columns over het afscheid van de iconische MD-11 en Boeing 747 bij KLM ontbreken gelukkig niet. Over de MD-11 schrijft Renata: ‘Tjonge! Wat konden jouw wc’s stinken! Dan stonden we met dichtgeknepen neus en ingehouden adem parfumflessen van de salestrolley leeg te spuiten om de geur enigszins te neutraliseren.’ En: ‘Ik denk aan ons “afgaan” in het kippenhok tussen de deuren 12 en 22. Soms zelfs met z’n drieën liggend naast elkaar. Niemand die zich druk maakte om passagiers die eventueel over ons zouden struikelen.’
Ook laat ze haar hart spreken voor het zo geliefde elfje: ‘Lieverd, uiteindelijk draait het om het basisgevoel. En dat was goed bij ons. Ik hield echt van jou. (…) ook van jouw uiterlijk, met die typerende derde motor in de staart.’
En dan over de Boeing 747 van KLM. Lezers van het boek Farewell 747, Queen of the Skies zullen veel van de tekst herkennen. Ook daarin gaf “Upperdeckbeck” een warme afscheidsgroet aan de Jumbo die ‘vergeleken met andere vliegtuigen (…) gewoon de mooiste, de meest charismatische, de eerste, de beste en eigenlijk gewoon de enige (is).’

Toch bevat deze versie interessante aanvullingen, zoals over die ene vlucht met de president van Georgië aan boord. Nu schrijft ze: ‘(…) we lachten Air France, Lufthansa en Emirates uit toen we een president met beveiligingsteam aan boord hadden, waardoor wij als vip-vlucht 26 vliegtuigen voorbij taxieden op de startbaan van JFK Airport in New York. Toevalligerwijs zat ik toen in de cockpit en zwaaide vanaf jouw bult op grote hoogte naar de geïrriteerd wachtende airbuspiloten van andere airlines.’
Je ziet het voor je – bijna zit je naast haar.
Anekdotes op grote hoogte
Ook wie niet tot de crew in een van de KLM-vliegtuigen behoort, zal zich herkennen in een van de zinnen uit de column Vertel eens iets over jezelf: ‘De gezichtsuitdrukking van mijn collega’s dan, onbetaalbaar. Ik zie ze denken: Als ik maar niet hoef te beginnen.’ Hilarisch is Dertien kilo vrolijkheid over een hond aan boord, die ‘nog steeds braaf op haar plek (ligt) te knabbelen aan een of ander hondenspeeltje. Nee, ik verklap niet met welk speeltje de hond zich bezighield. In Shanghai covid resort zijnde de benauwde omstandigheden voelbaar waarin de 747-Combi’s zich verdienstelijk maakten als een covid-19-luchtbrug met China. Anekdotes over New York ontbreken evenmin. De liefde van Renata voor die stad verklaart de cover enigszins.
De lolbroek als besluit
Bijzonder en meermaals ontroerend zijn de ontmoetingen met diverse passagiers. De lastpakken halen het nieuws, maar dat de meeste – zoals Renata zelf opmerkt – ‘lief en leuk’ zijn, blijkt wel in dit boek. Ook de diverse columns over het uniform – in één column zelfs de dwangbuis genoemd – zijn grappig, met de lolbroek als besluit.
Afijn, lees het allemaal zelf maar: het leest lekker weg.

Wolkenkrabbers
Renata Beck
Paperback | 100 pagina’s
ISBN 9789493498099
Uitgeverij Letterdelta
2026 | € 15,00

