“Maximum Angle of Climb!”, brult captain Rich Brimer over zijn schouder de cabine in, en subiet spoelen de motoren op. Met een harde KLUNK, rècht onder me, gaat de splinternieuwe Embraer 500 Legacy van de remmen. De versnelling is awesome, zoals dat hier heet, en de hoek waarmee we na een kort spurtje de lucht in schieten: vijfendertig graden! Ik zie het, want Captain Rich heeft zijn primary display voor ons op de cabinemonitor gezet.
De sensatie wordt vergroot omdat ik – expres – op de slechtste plek in de cabine ben gaan zitten: de cockpitkant van de in de lengte geplaatste sofa. Ik hang zijwaarts in mijn seat belt.
De verzamelde groep journalisten glundert! Dit is wat anders dan eindeloos power points aanhoren.
We levellen af. Aan de andere kant van de aisle zit Ricardo Carvalhal, technisch directeur van de afdeling business jets van Embraer, en die gaat natuurlijk meteen in de verkoopstand. “Did you hear anytheeng? Noothing!” Prachtig accent, doet denken aan Manuel, in ‘Fawlty Towers. En ik moet toegeven: al zit ik nog geen twee meter van de 7000lbf motoren, maar het is opmerkelijk stil in de cabine.
Alle rust om te genieten van de prachtige blauwe schakeringen van de Atlantic en de Indian River, zoals die in ton-sur-ton recht onder de eveneens diep-blauwe vleugel van de Embraer verschijnen. Want ook de turns maakt Captain Rich duidelijk sportiever dan normaal.
Iedereen is al geweest, en nu maak ik mijn weg naar de cockpit. Captain Rich legt me uit hoe dat zit met die heftige hoeken. De fly by wire limiteert de bank tot 33 graden; om grotere hellingen aan te rollen moet de stick even tegen de aanslag worden aangehouden, begrijp ik.
Rich heeft er duidelijk plezier in. Dit is leuker dan miljonairs rondzeulen, wier concubines geen bumpje willen voelen. “Ik ben naar Embraer gekomen om deze jets te vliegen”, zegt hij stralend als een kind. Wat hij daarvoor gedaan heeft? “T-28, T-37 en F-18 in de navy”, zegt hij achteloos. “Not bad either!”, antwoord ik, en laat hem de plaatjes zien waar wij mee vliegen, bij Postbellum: de O-2 en de Yak-52. De O-2 herkent hij meteen maar de Yak puzzelt hem. Hij belooft meteen naar Teuge te komen, als hij in de buurt is.
Dan draait hij wederom uiterst energiek terug, richting thuisbasis MLB. De knalgroene Florida Keys draaien onder ons door, in vol zonlicht, besprenkeld met hier en daar een toefje intens-witte wolk. Multatuli’s Gordel van Smaragd! De grote schrijver zal me wel niet kwalijk nemen dat ik zijn metafoor gebruik. Tenslotte heeft hìj ‘m nooit vanuit de lucht gezien.
Goof Bakker
Uddel
MBO