In oktober 1942 liet Joseph Goebbels zich door het bezette Parijs rond rijden. Hij zag volle terrassen met flirtende Fransen in een najaarszonnetje. Op datzelfde moment vochten duizenden Duitsers zich dood voor de poorten van Stalingrad. Het ontlokte hem een wrange zin in zijn dagboek: ‘Wir Deutschen wissen nicht wie zu leben, aber sterben das können wir fabelhaft.’
De Fransen zijn altijd kampioen levensgenieten geweest. Er is zelfs een uitdrukking voor: Leven als God in Frankrijk. De TV-reclame maakt er slim gebruik van: via de aankoop van een doosje Camembert wordt beloofd dat het Licht van het Goede Leven ook in onze druilerige vinexwoningen zal doordringen.
De Fransen hebben groot gelijk. Het leven duurt maar zestig goeie jaren, en daarvan brengen wij Noord-Europeanen er pakweg de helft werkend door. Superstom. De Fransen werken zo weinig mogelijk, lopen de kantjes er structureel af. Ze betogen al op hun twintigste voor een pensioen op hun zestigste. Ze willen hun korte leven besteden aan belangrijker zaken dan werken. Aan eten, drinken, lachen en seks. Groot gelijk, nogmaals.
Alleen wil ik voorstellen: niet op onze kosten. Kappen met die hap, morgen nog.
Goof Bakker
Verschillend
VWO