Precies vandaag, maar dan gisteren, zag ik de start van de Falcon Heavy. Niet vanaf een van de vele speciale plekken voor de raketten-trekkies, maar vanuit een cafeetje aan de waterkant van Indian River.
“Go to a place called New York New York. The VAB looks this big from there”, zegt Ron Lueck een paar uur eerder, en houdt zijn handen wel een meter uit elkaar. Ik ken hem al twintig jaar. Hij zit met zijn bedrijfje op Space Coast Airport, waar hij kunststof vliegtuigen bouwt met een Tsjechische turboprop ervoor.
Hij vertelt dat Elon Musk zijn businessjet altijd drie hangars verderop parkeert. “Als zijn G650 er niet staat, gaat de launch niet door”, vertelt hij. “Soms komt hij maar twintig minuten van tevoren binnen. Er staan altijd tien zwarte Tesla’s klaar om hem naar Canaveral te rijden.”
Zal overdreven zijn, en het aangegeven formaat van het VAB is zéker overdreven, maar op de aangewezen locatie blijken gebouw èn raket toch opmerkelijk duidelijk zichtbaar aan de overzijde van het water.
Ik zet mijn vouwstoel (altijd de eerste aanschaf in de VS, twaalf dollar bij Walmart) naast een man die zijn schatweg honderdjarige moeder volledig in drieën gevouwen in een rolstoel hierheen geduwd heeft. Een man aan mijn andere kant vertelt wat we mee gaan maken: eerst de booster separation, dan de sonic boom en dan de landing van twee boosters terug op Canaveral.
Het blijkt precies zo te gaan. Opmerkelijk: ik kan me niet herinneren dat ik ooit een zo grote en felle vlam gezien heb. Zevenentwintig motoren, full throttle. Af en toe te fel om in te kijken, als een lasvlam. De separatie, de sonic boom, alles gaat precies zoals de man vertelde. Dan dalen twee intens witte lichtpunten neer uit de hemel, en raken de aarde een eindje verderop vanwaar ze vijf minuten eerder vertrokken zijn. Je moet even beseffen wat je ziet, maar dan is het toch om even stil van te worden.
Dat wordt het ook, maar dan komt de ontlading. Yeehaw, Yeehaw; op z’n cowboys schreeuwen de locals. Iemand maakt een dansje. Het oude vrouwtje naast me applaudisseert zwakjes. Dan begint opeens iedereen weg te rennen, alsof er elders nòg een raket gelanceerd wordt.
Ik praat liever wat na, want het verkeer naar de Interstate staat nu toch vast. Zoonlief vertelt dat zijn moeder alle belangrijke launches van de laatste veertig jaar gezien heeft. Ik aarzel, en vraag dan toch maar nìet of ze ook de ontploffende Challenger gezien heeft.
Misschien maar beter, nu de stemming er zo lekker in zit.
Goof Bakker
Lees meer in Piloot&Vliegtuig, op www.goofbakker.nl, www.upinthesky.nl, en afgelopen woensdag een artikel in NRC over de Twin Mustang.
Uddel
MBO