Precies vandaag, maar dan afgelopen donderdag, zette de FAA de vijftig tot op heden geproduceerde Cirrusjets aan de grond.
Als ik het goed begrijp is de reden een niet goed functionerend systeem dat de invalshoek automatisch verkleint zodra er een bepaalde grens overschreden wordt.
Hé! Dat hebben we al eerder gehoord, onlangs!
Toeval? Denk het niet. De B737 werd pas na aandringen van diverse organisaties èn Donald Trump zelve aan de grond gezet. “Dat zal ons geen tweede keer overkomen”, hoor je de FAA denken: “We gaan wat sneller de kwaaie pier spelen.”
Terwijl ik op internet lees: unlike the 737 MAX, the electronic stability controlsystem in the Vision Jet could be overridden with pilot inputs, and all three reported incidents resulted in safe landings.
Alle Cirrus eigenaren krijgen per post een nieuw vaantje om de AOA te meten. Geruststellend idee voor de vijftig heren en dames is verder dat de Cirrus, anders dan de Boeing, is voorzien van een safety-parachute, waaraan het toestel omlaag dwarrelt, mocht er iets mis gaan.
Het waaròm van het elektronisch ingrijpen vertoont trouwens ook overeenkomsten: de Boeing wordt door zijn ietwat opwaarts gerichte motoren omhoog getrokken, en dat moet met software gecorrigeerd worden. Bij de Cirrusjet schijnt het te maken te hebben met de stroming naar de grote luchthapper op z’n rug, die bij een hoge AOA ‘afgedekt’ kan worden door de romp.
O ja, voor airliner buffsdie niet eens weten wat een Cirrusjet ìs: het is de eerste eenmotorige jet die beschikbaar is voor de privé-vlieger. Tegen een prijs van nauwelijks drie miljoen kun je met drie vrienden à vijfhonderd kilometer per uur gaan ontbijten in Berlijn, gaan lunchen in Praag, en dezelfde avond nog terug zijn om daar over op te scheppen bij de borrel op de vliegclub.
Verschillend
