Precies vandaag, maar dan in 1942, ging de eerste ballistische raket de lucht in, op een afgelegen eiland voor de Duitse kust. Nog geen twintig kilometer van de Poolse Grens.
Ik ben er intussen twee keer geweest. De eerste keer vlak na de Wende. Er stond een groot, vaal bord: Geburtsstelle der Raumfahrt. Met daaronder: Ort des Schreckens.
Het Unique Selling Point van de voormalige raketbasis, daar waren ze dus duidelijk niet uit gekomen, Honecker en Mielke, daar bij het DDR-Agitprop Politburo.
Het museumpje was een klungelige bedoening. Je kocht het toegangsbewijs bij de ijscokar. Dan houten barakken, die deden denken aan nòg godverlatener plaatsen. Verroeste gyroscopen en gecorrodeerde rekenlinealen. Lukraak naast mekaar gemikt in een vitrine, met een handgeschreven kaartje erbij. Een stoffige maquette met Märklin-poppetjes. En een brief van Hitler aan Wernher von Braun, met de hartelijke felicitaties.
Inmiddels heeft een organisatie uit Berlijn zich op Peenemünde gestort, zag ik bij mijn laatste bezoek. Historisch-verantwoord en politiek correct. En daarom natuurlijk met veel, heel veel aandacht voor het menselijk leed. Zowel het leed dat de dwangarbeiders op Peenemünde is aangedaan, als dat van de bewoners van Londen en Antwerpen, waar de raketten uiteindelijk neerkwamen.
Heel goed gedaan. Zoals Duitsers àlles heel goed doen. Van raketten afschieten tot museums inrichten.
Alleen: het grauwe stof van de geschiedenis is er volledig weggeblazen en gepoetst. Dat is dan wel weer jammer.
Goof Bakker
Additional facts
Totaal off-topic was in Peenemünde ook de luxe treinwagon van Honecker op het terrein geparkeerd. Vanwege de Wende, die nog maar net had plaatsgevonden. Om te laten zien dat de communistische DDR-top in luxe wentelde.
In de bossen om de raketbasis heen zag je nog wel verroest schroot liggen. Is intussen allemaal keurig weggehaald.
De grote fabriek waar raketbrandstof werd gemaakt staat nog wel in het dorp zelf, en is volgens mij tot op heden onaangeroerd gebleven. Overwoekerd en omheind. Ook even gaan kijken, als u er toch bent. En de gigantische kolencentrale die er nog steeds staat, hoorde ook bij de basis ooit. Was bedoeld om stroom op te wekken voor de supersonische windtunnel, die wel verloren gegaan is.
Pakweg een jaar na Peenemünde was ik voor het eerst in Canaveral, Florida. Daar ging de geschiedenis van de ruimtevaart, in 1945 in Duitsland abrupt gestopt, opeens weer verder in een subtropical setting. Hier alleen maar glans en glorie; super-Amerikaans gepresenteerd. Het contrast met die scharrige DDR-Veranstaltung kon niet groter zijn.
Verschillend
