Precies vandaag, maar dan in 1986, overleed Al Mooney. De man achter verreweg de snelste single engine piston in zijn klasse. Het ontwerp uit 1953 is nog steeds springlevend, en wordt nog mondjesmaat geproduceerd in het stadje Kerr, Texas.
De Mooney vliegt alles en iedereen er nog steeds uit. Ver boven de 200kts doen de nieuwste modellen.
Zelfs veel sneller dan de nieuwste kunststof Cirrussen uit Duluth, Minnesota, momenteel top of the bill.
Helaas wordt de luchtvaart geregeerd door de Wet van Behoud van Ellende. Nadeel is de geringe doorsnede van de romp van de Mooney. Bij deze snelheden speelt frontaal oppervlak een enorme rol. Je zit schouder aan schouder. “Je moet veel van mekaar houden om Mooney te vliegen”, grapt de jaloerse de Cirrus-eigenaar.
Het bijgaande exemplaar stond jarenlang tot de assen weg gezakt in de blubber hier op Teuge. Achtergelaten door de legendarische GA-piloot Jim Brady, die de papieren niet op orde bleek te hebben. Sinds kort is het vliegtuig verdwenen. Weggesleept om ergens weer opgeknapt te worden, begreep ik. Wordt een klus, lijkt me. Maar de nieuwe eigenaar wordt wel de snelste piloot van het veld.
Als u denkt dat dat niet belangrijk is, kom maar eens langs. Aan de bar van het vliegveldrestaurant zijn drie dingen van belang: snelheid, verbruik en wie het volgende rondje geeft.
Dat alle aanwezigen hun bestemming bereiken met nauwelijks een derde van de snelheid van de KLM boeit niemand. Dat is de tragedie van de GA.
Je koopt een Ferrari, en je wordt links en rechts ingehaald door een touringcar.
Goof Bakker
Verschillend
VWO