Precies vandaag, maar dan gisteren, zaten we voor de hangar. Rik, Frank en ik. Op de voorgeschreven afstand van elkaar. Dat hebben we afgesproken. En iedereen gaat voortaan z’n eigen koffie halen in het keukentje. Dat heeft er geen bal mee te maken, maar komt me wel goed van pas.
Frans komt ook nog even langs, maar die hoeft geen koffie, want die vindt mijn oploskoffie vies. Alex van de zweefclub komt ook even voorbij, om laarzen te lenen, want de zweefstrip is drijfnat en moet toch gecheckt worden op molshopen. Hij houdt ook anderhalve meter aan. Het went snel.
De lentedag brengt de luchtfotografen en -cartografen van Slagboom & Peeters in grote opwinding. Als bij een tankstation aan de A58 komen hun vliegtuigen een-voor-een peut-slurpen. Twee rooitjes per uur gaan er wel door, schatten we zo. Ze verdwijnen in de gulzige vleugels van de Citation, de Cheyenne en de C180.
“Het is de drukste tijd van het jaar”, vertelt André de havenmeester, die even vanuit het autoraam goeiendag komt zeggen: “Omdat er nog geen bladeren aan de bomen zitten”.
Aha! Ik begrijp het. Nu kunnen allerlei zaken beter bespioneerd worden. Of er illegale bouwsels zijn opgetrokken in ’s mensen achtertuin, bijvoorbeeld. Dat wil de wethouder namelijk graag weten. Pas dus op als u geronk hoort!
Stephen van Dijcks Zlin-242L draait rondjes voor de upset-recovery–training. Die training moeten alle aankomende ATPL-piloten volgen sinds die kerels van Air France hun toestel in een deep stall hebben getrokken voor de kust van Brazilië.
De buren van de DEAC duwen hun Cessna-337 weer naar binnen, na een paar touch-and-go’s. Het lijkt soms wel of ze nog even van hun prachtige machine willen genieten, voordat de kettingzaag erin gaat, en de achterste motor vervangen wordt door een elektrische.
Welaan, mocht u even willen aanschuiven, laat weten. Max drie man, zonder symptomen. Als u anderhalve meter aan kunt houden, bent u welkom.
Goof Bakker
Uddel
MBO