Precies vandaag, maar dan in 1962, vloog de gigantische Sikorsky Skycrane voor het eerst. Het ding is nog steeds in gebruik, trouwens onder de naam Erickson S64.
In 1999 schreef ik er een stukje over in NRC/Handelsblad. De foto is een kopie van de krant. De foto zelf heb ik alleen nog maar als 6×6 dia-negatief…een al lang vergeten medium.
Vliegveld Sebring is by the way inmiddels weer geheel tot leven gekomen, zag ik onlangs. Jaarlijks wordt er een grote show gehouden voor ultralight vliegtuigen. De merkwaardige Aircam wordt er ook gebouwd.
Enfin, destijds…
In de buurt van het plaatsje Sebring, Florida, volg ik gewoontegetrouw de bordjes ‘vliegveld’. Dat blijkt er te zijn, maar veel fraais is het niet. Een vervallen hangar, een kapotgewaaide windzak, twee sportvliegtuigjes en een al lang gesloten cafeetje.
En, midden op de uitgestrekte betonvlakte, een Sikorsky Skycrane. Een joekel van een helicopter. Een vliegende torenkraan, met een uitsparing eronder, waar met gemak een complete een touringcar in zou passen. Op dit moment zit er echter een enorme badkuip onder, met met een lange slurf eraan. Om water op te zuigen uit een meer of een rivier, en dat in één keer boven een bosbrand uit te storten. Maar de grote branden in de Everglades zijn inmiddels al lang gedoofd, en dus staat het wonderlijke apparaat nu werkloos in de gloeiende zon.
Onder de helikopter, in de schaduw, zitten de vier piloten op klapstoeltjes zich kapot te vervelen. Ik zeg om het gesprek te openen dat ik uit Holland kom, en dat we zo’n grote helikopter daar absoluut niet hebben. Daar willen we best verandering in brengen, zegt er eentje gevat. Ze zijn nog nooit in Holland geweest, maar willen er graag heen, want daar heb je Heineken. Ze zijn al wel een keertje naar Peru gegaan met hun helikopter, om boomstammen op te tillen. En ze zijn ook een keer in Azië geweest, maar waar precies weten ze niet meer. Ze hebben op de torenflats van Atlantic City in één dag 168 airconditioners neergezet. Ze hebben zelfs het gouden beeld van het Capitool in Washington opgetakeld, en na een opknapbeurt weer terug gezet. Daar zijn toen nog een boel mensen naar komen kijken. Maar nee, in Europa zijn ze nog nooit geweest.
Ik zeg dat er in Nederland toch veel voor ze te doen valt. We hebben bijvoorbeeld veel windmolens, die geregeld verplaatst moeten worden, als de stad weer eens uitgebreid moet worden. En we hebben ook veel vrachtwagens die geregeld omvallen op de snelweg, waarbij het verkeer helemaal vast komt te staan. Ik vertel dat het zelfs een keer gebeurd is, dat duizenden mensen die in Rotterdam wilden gaan werken, onverrichter zake naar weer naar huis zijn teruggekeerd. Alleen maar omdat er een vrachtwagen was gekanteld op een kruispunt. De mannen komen overeind. Ze watertanden bij de mogelijkheid om hier doortastend in te grijpen. Zo’n vrachtwagentje, daar lachen ze om. Dat slingeren ze zo in de sloot.
Ja, fantaseer ik verder, en onze royal family is inmiddels zo groot, die kun je ook niet meer vervoeren in die lullige helikopters van ons. Dat moet ook veel groter aangepakt gaan worden. Dat kan, zegt de oudste piloot. We hebben een speciale cabine, die eronder past. Met een heel slim systeem, zodat-ie niet gaat slingeren als je ‘m ergens in een weiland laat zakken. Een schilderbeurtje, en die queen van jullie schuiven we overal zo in de achtertuin.
Er valt een stilte. De mogelijkheden zijn grenzeloos, maar we kunnen er niet meer bedenken. Ik neem afscheid, en laat een kaartje achter. Ik vraag of ze willen bellen, als ze eens in Europa komen. Ik wil graag komen kijken. Maakt me niet uit wat ze op gaan tillen.
Twee dagen later kom ik weer langs het vliegveld. De Skycrane staat nog steeds te wachten, als een groot, gedwee dier voor de voedertijd. De zes rotorbladen wiegen in een matig windje. De mannen zitten nog steeds op hun stoeltjes eronder. Ze zwaaien, herkennen mijn auto. Eentje zit met zijn voeten in een teiltje. Aardige kerels. Hebt u niet iets voor ze?
Goof Bakker
Verschillend
