Beste Pieter!
Onlangs vertelde een club van zakenlieden dat ze anders willen gaan zakenvliegen in de post-corona-periode. Ze gaan meer video-vergaderen en zo. Dat lijkt slecht nieuws, maar misschien valt het mee.
Wat vaak vergeten wordt, denk ik, is het status-effect van reizen. Het is nu eenmaal superstoer om op verjaardagsfeestjes te laten vallen dat je ‘morgen voor de zaak naar Chicago moet’. Let op het gebruik van het woord ‘moet’. Zeker als je onopvallend kunt laten vallen dat je ‘business’ reist. Let op het ontbreken van het woord ‘class’. Afkorten doet iemand die dit zo vaak doet dat het functioneel begint te worden.
En ‘Chicago’ is ook essentieel, want daar kun je niet met de trein heen. Dat je in een betonnen hotel in een buitenwijk van Chicago zit, en daar vier dagen powerpoint-presentaties moet aanhoren vertel je natuurlijk niet.
Het gaat om de status van het zakenreizen. ‘Ik moet voor de zaak naar Chicago’. Dat ene zinnetje op dat verjaardagsfeestje, daar gaat het om. “En dan heeft Annelies lekker de A5 een paar daagjes’, moet er dan nog achter aan komen.
De Eerste Wet van Goofy luidt dat ‘snoep’ de voornaamste drijfveer van de mens is tot het tiende levensjaar, daarna vervangen wordt door ‘seks’ tot het vijfentwintigste levensjaar, om daarna vervangen te worden door ‘status’ gedurende de rest van het leven. Drie keer S, makkelijk te onthouden.
De statusfactor van de trein is ongelooflijk laag. Alleen videovergaderen scoort misschien nog wel lager. Beide zijn meer straf dan beloning. Geen zorgen dus, dat zakenvliegen blijft wel.
En omdat niet meer mag, kan het ook nog eens flink extra gaan kosten, als je begrijpt wat ik bedoel.
Schroef die prijzen op, Pieter, nu je Grand Excuus Corona hebt, is de tip van Goof.
Het kan de klant niet duur genoeg.
Goof Bakker
[email protected]
Uddel
MBO