Om 04:00 gaat de wekker en al struikelend over een handdoek wandel ik richting de douche. Tijd om te gaan vliegen. Na een haastige wasbeurt gooi ik in een onhandige beweging een bak koffie over mijn witgestreken hemd. Argh, het is weer zo’n dag. Maar.. er is hoop. De laatste dag van mijn werkpatroon is aangebroken. Vanavond organiseer ik een barbecue om het te vieren.
Eerste vlucht: Ouarzazate, Marokko. In dichte mist met 15 knopen crosswind. We komen uit het Noorden over het Atlasgebergte aanvliegen over een onvriendelijk stuk terrein van wel 3 km hoogte. Nauwkeurig vliegen op de instrumenten dus, want uit het raam zie je geen hand voor ogen. Alsof dat nog niet genoeg is, kunnen we door de mist niet landen. Na een tweede landingspoging wijken we uit naar Agadir. De wet van de laatste vliegdag..
Op de volgende stretch naar Edinburgh krijgen we te horen dat het luchtruim is gesloten. Donald Trump is op bezoek, waarschijnlijk om een van zijn golfcourses te bezoeken. Heeft de orange man zo’n slechte swing dat het luchtruim ervoor dicht moet? Zijn bezoek is in ieder geval wel belangrijk genoeg om ons een kwartier in de hold te plaatsen… Pfff, nog meer vertraging.
Op de terugweg krijgen we een ‘bleed trip off’-melding, wat betekent dat er een probleem is met het luchtcirculatiesysteem. Na afronding van de checklist trekken we gezamenlijk de conclusie: om extra problemen te voorkomen moeten we lager vliegen. Hebben wij weer.. meer brandstof verbruiken dan berekend en weer wat langer vertraagd.
De captain vertelt me dat ik het slechte nieuws mag brengen aan de passagiers. ’Succes jongen, jouw feestje vandaag.’ Met een druk op de knop open ik met tegenzin het ‘public address’-systeem om de zoveelste vertraging mee te delen. Op de interphone hoor ik ‘…quack quack’ en andere boerderijgeluiden en zie vanuit mijn ooghoek de captain grijnzen.
Bezweet en te laat kom ik aan op de barbecue. Struikelend over een kinderschepje val ik met mijn gezicht in een schaal met huzarensalade. De tuin staat al vol met familie en vrienden terwijl het eerste kooltje nog aangemaakt moet worden. ‘Hallo, waar blijft het vlees?‘, vraagt een buurman. ‘Go around’, denk ik. Soms zou ik weer met het vliegtuig willen ontsnappen.
Uddel
MBO