Precies vandaag, maar dan gisteren, belde André van de havendienst dat er een nogal merkwaardige helikopter aan zat te komen.
Even later was het Korean War op het vliegveld!
U kent de TV-serie vast nog wel: eerst komt het dromerige deuntje Suicide is painless, en dan verschijnen er twee choppers boven de bergen, met gewonden links en rechts op de stretchers, terwijl de medics in looppas naderbij sprinten. Gewaarschuwd door korporaal Radar O’Reilly, die de helikopters nèt iets eerder hoort aankomen dan alle anderen. Vandaar zijn bijnaam.
Iedereen had destijds in de jaren zeventig al door dat de TV-serie eigenlijk ging over de Vietnam-oorlog. Hotlips en Frank waren Republikeinse hardliners (ze zouden nu Trump gestemd hebben), en de twee chirurgen Hawkeye en Trapper stonden voor een minstens even groot deel van de Amerikaanse bevolking, dat tegen wil en dank het conflict binnen gesleurd was, en er het beste van probeerde te maken. Door het geheel in Korea te laten spelen kon heel fijnzinnig de enorme scheuring die de Vietnam-oorlog in de Amerikaanse maatschappij veroorzaakte op de bühne gebracht worden. Petje af voor de makers.
De zeer actieve YouTuber Erwin Poll heeft een mooi filmpje van de Bell gemaakt, inclusief suicide. Kijk hier maar eens.
Terug naar het nu: de prachtig gerestaureerde heli bleek gevlogen te worden door Mr Warbird Peter Kuypers! Peter, veel succes met je bijzondere Bell-47, en misschien kun je het educatieve aspect er een beetje aan koppelen?
Wellicht onder òns prachtige Postbellum-motto: Monstrare Docere Est?
Goof Bakker
Additional facts
De ouderen onder ons kunnen ze wel uittekenen: Hotlips en haar lover, de slijmbal Major Frank, de verstrooide commandant Blake, en de nep-travestiet Klinger. De helft van de cast is al overleden, kijk maar eens op Wikipedia.
Ik schreef wel eens eerder over Peter Kuypers. Hij vertelde gisteren dat hij met pensioen was bij de KLM, en iets moois gezocht had om op zijn ouwe dag airshows mee af te gaan vliegen. De man hàd ooit een aandeel in onze Postbellum Yak-52, vloog zeer regelmatig de B-25 Sarinah van de Duke of Brabant Air Force, en heeft in Groot-Brittannië nu al tientallen uren op de viermotorige B-17 Flying Fortress Sally B. O ja, in België vliegt hij nog een prachtige Yak-50…
The helicopter is operated by Bussé Helicopters, flown by Peter Kuypers.
De zestig jaar oude Bell-47 is liefdevol onderhouden. De grote perspex koepel heeft geen scratch, de zware verticaal gemonteerde zescilinder boxermotor lijkt zó uit de fabriek gekomen. Het logo op de vuurrode tanks lijkt er wel gisteren op geplakt. Beauty!
Proeflezer Hans van Kleef: ik meen mij te herinneren dat O’Reilly de heli niet alleen eerder hoorde, maar hij zijn radar ook goed had staan, in verband met de echo tussen de bergen, en dus achterom keek in de goede richting en de rest op de schouders tikte. Heel vermakelijk was dat.
Proeflezer Ralph Wilking meldt dat er een Bell 47 in het prestigieuze The Museum of Modern Art in New York hangt, samen met Andy Warhol en Roy Lichtenstein. Een kunstwerk dus!
Het is echt de laatste tijd duidelijk dat door de toegenomen regelgeving op Lelystad meer en meer GA-verkeer Teuge weet te vinden. Teuge hèt GA-veld van NL? Geen probleem!
Peter Kuypers zelf mijmert nog even na: de melodie is erg merkwaardig. Mag het eigenlijk wel, aanmoedigen tot zelfmoord? Als je de tekst leest doet het liedje dat duidelijk. Kan iemand dat verklaren? Ik snap het niet maar is een heel mooie melodie die bij de Bell-47 past. Ik vind het ook een erg mooie gedacht dat ik opgegroeid ben met de serie M.A.S.H. en nu zelf zo’n helikopter vlieg!
Verschillend
