Je hebt al tien jaar samen een relatie en woont alweer negen jaar samen. Wat is dan de mooiste plek om je liefste ten huwelijk te vragen? Het vliegtuig natuurlijk! Lars Smithuis deed het. In een wel heel bijzonder toestel: een Boeing 737-200.
‘Wij wisten dat we wilden trouwen’, zegt de aanstaande bruid, Marieke Hoiting. ‘Het was niet onze bedoeling om de aanzoek in een restaurant te laten plaatsvinden.’ Met een aanstekelijke lach voegt ze eraan toe: ‘Het moest iets luchtigs zijn.’
Boeing 737-200’s van de partij
Het stel ontmoette elkaar tijdens een opleiding aan de Hogeschool van Amsterdam (HvA). Bij menig luchtvaartliefhebber is het duo bekend als LaMa Aviation (Lars + Marieke = LaMa). Zowel Lars als Marieke heeft een baan in de luchtvaartwereld: hij werkt als grondafhandelaar en chauffeur van een pushback-/sleepwagen, zij zit in de verkoop van vluchten. Daarnaast fotograferen en filmen ze er stevig op los én proberen aan boord te komen van zoveel mogelijk verschillende types vliegtuigen. ‘In Miami, waar nog Dakota’s, Convairs en een enkele DC-8 rondvliegen, waren we nog niet geweest’, zegt Lars.
‘Air Canada bleek een van de goedkopere opties om er te komen, met een tussenstop in Montréal (YUL) van zeker zes uur. Ik keek hoe we die tijd op een leuke manier konden overbruggen. We wisten dat op YUL nog Boeing 737-200’s actief zijn, een vliegtuigtype dat hoog op onze bucketlist stond. Het idee ontstond die tussenstop langer te maken, inclusief enkele overnachtingen, en te bekijken of het erin zat met zo’n 737-200 te vliegen.’
Voor de prijs van één
‘Met behulp van Flightradar24 ging ik na op welke routes die dino-Boeings nog werden ingezet’, vervolgt Lars. ‘Ik zag dat Air Inuit er een soort milk run mee vloog, vanaf YUL naar Puvirnituq (YPX) via La Grande Rivière, kortweg La Grande (YGL). Al eerder maakten we een dergelijke vlucht met een Fokker F28. Op de voorlaatste halte stap je uit, dat toestel maakt het volgende rondje en zodra het aan het einde van de dag terugkomt, stap je weer in. De rechtstreekse vlucht naar Puvirnituq bleek erg prijzig te zijn, dus maar eens gekeken of alleen naar La Grande vliegen een optie was. De boekingssite gaf twee opties. De eerste: een simpele vlucht van Montréal naar La Grande in de ochtend en terug in de middag. Nog steeds prijzig, maar toch iets minder. De tweede optie: een boeking van Montréal naar La Grande, wat neerkwam op eerst naar La Grande, dan door naar Puvirnituq en tot slot weer terug naar La Grande.’
‘Drie vluchten dus, allemaal op dezelfde dag, en dat voor de prijs van nog niet eens één! Een merkwaardig aanbod, maar wij klaagden niet, dit ging hem worden! En vervolgens meteen door naar Montréal op een tweede ticket. Op één dag vier vluchten, allemaal met een Boeing 737-200: helemaal prima!’ Alhoewel het eveneens in Canada gevestigde Nolinor Aviation de grootste operator van dit vliegtuigtype is, was vliegen met deze maatschappij geen optie: zij voert enkel vracht- en chartervluchten uit.
Bijzonder met hun vloot
Nadat de tickets geregeld waren, liet Lars een mailtje uitgaan naar Air Inuit met de vraag aan boord foto- en video-opnames te mogen maken, een rondje te mogen lopen om de 737-200 waarmee zou worden gevlogen en de hangar te mogen bezoeken. ‘Ik vertelde Marieke dat Air Inuit ons graag aan boord verwelkomde, dat het met die opnames geen probleem was, maar dat een hangartoer lastig zou worden. Die vraag krijgen ze vrijwel dagelijks, ze weten zelf ook wel dat ze bijzonder zijn met hun vloot. Wat Marieke niet wist, was dat de hele bemanning gaandeweg betrokken raakte bij een veel groter plan. Ook Rudi van Goch, een vriend van ons die de trip samen met ons ging maken, maakte uiteindelijk deel uit van het complot.’
Licht gespannen door de security
‘Ik had echt helemaal niets door van wat er ging gebeuren’, zegt Marieke. ‘Ik dacht: we gaan gewoon lekker met z’n drietjes die vluchten doen. Met het inchecken was het wel allemaal een gedoe. Van tevoren hadden we geen stoelen kunnen reserveren. Ik kreeg bij een 3-3- indeling een stoel bij het raam op rij 2, Lars op dezelfde rij bij het gangpad. Als er maar niemand tussen gaat zitten, hoopte ik.’ Niet alleen zij, ook hij ging licht gespannen door de security. ‘De kist waarmee we zouden vliegen zou een combi zijn’, neemt hij het woord weer over.
‘Dat betekent dat het eerste deel van de cabine in cargo-configuratie is en dat de eerste rij 14 of 16 zou zijn. Ik realiseerde me dat niets zeker is in de luchtvaart. Als een machine met panne staat, kan er zomaar een andere worden ingezet, desnoods een degradering naar een Dash 8. Maar wat bleek? Een dag eerder was dezelfde vlucht als gevolg van een sneeuwstorm geannuleerd. Dus in plaats van cargo gingen de passagiers van die dag, veelal Air Inuit-personeel, mee in een volledige passagiersconfiguratie.’ Marieke: ‘Het was daar goed fris met -6, waar we helemaal niet op gekleed waren.’ Met een lach haalt Lars zijn schouders op: ‘Ach, een dagje koude tenen lijden… Al onze tenen en vingers zitten er nog aan.’
Veranderd in neongroen
‘Het was best spannend’, meent Lars. ‘Je stapt in een nieuw toestel. Nou ja, nieuw… 47 jaar oud maar voor ons nieuw. Gelukkig bleek er niemand tussen ons in te zitten. Rudi zat op rij 10, bij het raam, bij de nooduitgang, pal boven de vleugel. Dat het buiten sneeuwde en koud was, betekende dat onze kist gede-icet moest worden. Met brullende motoren rolde hij richting de-icingplaats. Op de vleugel werd eerst een dun laagje Type I-vloeistof gespoten om de sneeuw en het ijs te verwijderen, dat vloeit er zo weer af. Daarna volgde een dikke laag beschermende Type IV-antivriesvloeistof, die is slijmeriger zodat die erop kan blijven liggen. Arme Rudi. Zijn uitzicht veranderde in een neongroen gordijn, van de hele take-off heeft hij niets kunnen zien. Gelukkig kon hij er wel om lachen.’
De grote airlines kunnen er wat van leren
‘En toen ging het los’, verhaalt Lars verder. ‘Met brullende motoren denderden we over de baan, V1, rotate, en daar gingen we de lucht in, op naar La Grande, een belangrijk knooppunt voor de noordelijke operaties van Air Inuit met hun Dash 8-vloot. Algauw kwam de cabin crew met het ontbijt, een warme quiche met aardappelen en spek. Thee, koffie of een sapje erbij. De grote airlines kunnen er nog wat van leren! Er was geen weg of huis te zien toen we La Grande naderden, alleen maar sneeuw, een spierwitte vlakte met daarin bevroren meren en diverse bossen. Direct nadat de motoren waren uitgezet, gingen de engine covers erop om de warmte te behouden. Na een korte stop spoelden ze alweer op voor deel twee van onze trip, nu naar Puvirnituq, met opnieuw een uitzicht op een fascinerend maar ook spookachtig landschap, zo wit, zo ijzig.’
Gravelkit
‘De enige reden waarom de Boeing 737-200’s nog altijd in dienst zijn bij maatschappijen als Air Inuit, Nolinor Aviation en Buffalo Airways, is dat de banen op veel Noord-Canadese vliegvelden uit gravel bestaan’, weet Lars. ‘Deze machines met hun kleine motorinlaat kunnen worden uitgerust met een gravelkit, die sneeuw en gesteente wegblaast. De veel zuinigere 737-800, maar ook bij de -400, zijn met grotere motoren uitgerust. De zuigkracht daarvan is te groot. Ook zou een groter oppervlak beschermd moeten worden. Dat is niet haalbaar, want de gravelkit brengt slechts een kleine luchtbarrière tot stand. Vandaag de dag wordt druk geëxperimenteerd met epoxy om gravel te verbinden, zodat er geen risico meer is op schade aan de vliegtuigen. Dus de uitfasering van deze vintage-Boeings is slechts een kwestie van tijd. Maar nu is de 737-200 het grootste deel van het jaar nog echt de life line voor de Inuit-gemeenschap. Alles wat er in Puvirnituq is, is ooit daar binnengekomen, met een van die machines.’
Gewoon mee omhoog
De stop in Puvirnituq is van langere duur. Lars, Marieke en Rudi kregen samen met een andere luchtvaartliefhebber die dezelfde vluchten heeft geboekt, de gelegenheid de Boeing 737-200 uitgebreid te bekijken. ‘De cargodeur, links aan de voorzijde van het vliegtuig, is heel groot’, zegt Lars. ‘Gaat die open, dan gaan de bagagebakken, de ventilatieroosters en de leeslampjes gewoon mee omhoog, heel apart om te zien.’ Onder begeleiding van het hoofd grondoperaties liep het gezelschap onder de vleugels van de dino-Boeing door, de aan de Fokker 70 en 100 herinnerende straalomkeerders werden bekeken en gefotografeerd. ‘Het hele veld hadden we tot onze beschikking, ook andere machines uit de Air-Inuit vloot konden we bezichtigen. Met dezelfde Air Inuit-medewerker volgde nog een toertje naar het dorp, daarna was het opnieuw boarden geblazen. Inmiddels was ik best zenuwachtig’, bekent Lars. ‘Met de cabin en flight crew was afgesproken dat ik Marieke tijdens de derde vlucht mijn huwelijksaanzoek zou doen.’
Wéér een smoes
‘Nu zaten we op rij 13, vlak bij de uitlaat van de motoren’, gaat de aanstaande bruidegom verder. ‘Het geluid was oorverdovend, meer het geluid van een straaljager dan van een passagiersvliegtuig. Afgesproken was dat zodra de lampjes fasten seat belt uitgingen, ik naar voren zou komen. Voor Marieke moest ik wel even een smoes verzinnen voor die actie. Ik had een vluchtcertificaat gemaakt dat ik door de totale crew wilde laten ondertekenen. Ik zei maar tegen haar dat ik even aan de Cabin Attendant wilde vragen of het nu het goede moment daarvoor was. Dat vond ze een prima idee, maar zelf bleef liever van het uitzicht genieten. Mij werd verteld dat het beter was nog even een minuut of vijf te wachten totdat we op kruishoogte zouden zijn, want dan werd er gas teruggenomen waardoor het rustiger in de cabine werd en ik dus beter zou zijn te verstaan. Moest ik dus wéér een smoes verzinnen. Eigenlijk niet zo moeilijk, ik zei gewoon tegen Marieke dat het oké was zodra we eenmaal op kruishoogte zaten. Ze slikte het als zoete koek. Die kregen we trouwens meermaals aan boord geserveerd, in de vorm van opgewarmde chocoladekoekjes, erg lekker.’
Er ging een lampje aan
Toen was het zo ver. Zonder het vluchtcertificaat, wat Marieke geheel ontging, liep Lars naar voren. Hij kreeg uitleg hoe het Passenger Attendant-systeem werkte en toen ‘was het show time. In mijn speech legde ik eerst maar even uit wie ik was, wie Marieke was en waarom wij, allebei grote luchtvaartenthousiasten en werkzaam in de luchtvaart, graag de wereld rond reizen op zoek naar oude en zeldzame vliegtuigen, zoals de Boeing 737-200 waarin we nu met elkaar zaten.’ De aanstaande bruid onderbreekt hem: ‘Ik had eerst helemaal niet door dat het Lars was die aan het praten was. Aanvankelijk ging ik ervan uit dat het de captain was met de standaardinformatie. En nee, nog steeds had ik niets in de gaten van wat er komen ging. Ik dacht dat hij die standaardinfo mocht geven, omdat het zo goed klikte met de crew. Omdat Lars de fotocamera had, pakte ik maar snel mijn telefoon voor foto’s. Ineens zag ik dat Rudi gedraaid op zijn stoel zat en mij filmde. Op dat moment ging bij mij een lampje aan. Algauw riep Lars mij naar voren. Ik ben niet iemand van het centre of attention. Zo rood als een tomaat stond ik op. Terwijl ik door het gangpad liep, fixeerde ik me op Lars, ik wilde al die mensen die naar mij keken zelf niet aankijken, moest mijn emoties onder controle zien te houden. Wat Lars intussen allemaal zei? Ik weet het echt niet meer.’
Het mooiste ja
Lars weet het nog wel. ‘Met het oog op onze gezamenlijke luchtvaartavonturen vroeg ik haar of ze met mij die gekke dingen wilde blijven doen tot het einde van ons leven en of ze met me wilde trouwen. Ze was helemaal geëmotioneerd, haar ogen vol tranen. Ik zocht naar de ring, viste die uit mijn broekzak en liet hem van de zenuwen op de grond vallen. De ring oppakkend ging ik door mijn knieën, ging erop ging zitten en toonde haar, haar in de ogen kijkend, de ring. Haar ja was het mooiste ja dat ik ooit heb gehoord. Onder gejuich en geklap van de cabin crew en de passagiers, schoof ik hem aan haar ringvinger.’ Marieke: ‘Ik durfde niet terug naar mijn stoel te lopen. Ik was vol van emotie en knalrood. Even kalmeren maar in de galley. Van de crew kregen we een hele tas vol Air Inuit-marchandise, waaronder een modelletje van hun Boeing 737-200. Daarna werd begonnen met het voorbereiden van de landing. Inmiddels durfde ik me weer te vertonen en kon enthousiast alle felicitaties in ontvangst nemen terwijl we terugliepen naar onze stoelen. Eenmaal in La Grande moest iedereen het toestel uit voor de security check om door te kunnen naar Montréal. En als je dan weer in die 737-200 stapt, dan weet je: dit is de laatste keer dat we met dit vliegtuigtype vliegen en ook met deze airline en met deze geweldige mensen.’
Een laatste cadeau
‘Nog één keer dat geweldige gebrul van de motoren die onder de 737-200 hangen’, mijmert Lars. ‘We klommen de hoogte in, de lucht in schitterende kleuren, goud, oranje, lichtpaars. De cabin crew serveerde algauw het avondeten, Air Inuits signature lasagne, heerlijk. Het hele product van deze airline bleef ons verbazen, echt top. Het was donker toen we Montréal naderden. Algauw glinsterden de vele lichtjes van de stad ons tegemoet. De captain hield het niet alleen bij het informatieve standaardpraatje, hij deed ook kond van het huwelijksaanzoek tijdens de voorgaande vlucht, opnieuw goed voor gejuich en geklap. En daarbij bleef het niet want terwijl de passagiers uitstapten, werden ons vele handen geschud. Tot slot werd ons nog een kijkje in de cockpit gegund en konden we nog wat napraten met de beide vliegers. Er volgde nog een laatste cadeau: als we de volgende dag nog in de buurt waren, konden we alsnog een rondleiding in de hangar krijgen en dat niet alleen, ook waren we welkom in de crew rooms en achter de schermen van de incheckbalies en de bagageservice. Met beide handen namen we dit fantastische cadeau maar wat graag aan. Daarna volgde nog een groepsfoto en namen we afscheid van onze trouwe metgezel van de dag: “onze” C-GMAI.’
Of het huwelijk van het luchtvaartenthousiaste duo ook in een vliegtuig wordt vertrokken? Dat blijft nog even een verrassing!
Uddel
MBO