Airline: AirFrance
Route: Tunis – Paris (AF1185, 2 hours)
Airplane: Airbus A320 (7 months old)
Seat: 4A (Business class)
Waardering: 
Instappen
Vanwege slecht weer in Parijs arriveert het toestel, hagelnieuw en in Skyteam-livery, een kwartier later dan gepland. Het instappen is ook iets vertraagt, maar gaat – in tegenstelling tot het inchecken – wel geordend. Een bemanningslid staat bij de deur en begroet iedereen. De Airbus heeft 5 rijen in de businessclass en het is zó nieuw, dat je het leer nog ruikt. Op het zitvlak ligt een rood kussentje en aan de hoofdsteun zitten twee flappen die je naar voren kunt klappen, om je hoofd tegenaan te rusten. Ook hangt er een rood lapje over de hoofdsteun. De beenruimte is rondom belabberd: hoewel er 2 tijdschriften missen in de stoelzak (andere passagiers hebben ze wel), is het passen en meten met de knieën. Het klaptafeltje is ruim en fris, maar de steulleuning daarachter zit vol spetters en vlekken.
Met 14 minuten vertraging gaat de deur dicht, waarna het personeel vochtige doekjes uitdeelt – van katoen en geparfumeerd – aan de businessclasspassagiers. Dat zijn er negentien: op één plek na is de cabine vol. Ondanks dat het toestel nieuw is, is er geen wifi of inflight entertainment. De veiligheidsinstructie is daarom manueel, in het Frans en Engels. Zodra de lampjes van de stoelriemen uit zijn, gaan de rode gordijnen tussen keuken en cabine én tussen economy en business dicht. Menukaarten worden uitgedeeld, eveneens in rood en blauw. Er is geen keus in gerechten, wel in dranken: Air France schenkt een champagne van Joseph Perrier, een rode médoc en witte mâcon wijn. Alledrie de wijnen zijn geselecteerd door ‘de beste sommelier van de wereld’.
Dining
Het diner, wat Air France ’the art of fine dining’ noemt, wordt vanaf een trolley per dienblad uitgeserveerd. Het servies is van porselein en het peper en zout zitten beiden in een rode strooier, een leuk detail. Het hoofdgerecht, couscous met groenten, smaakt goed. Het cakeje is ook prima, net als het brood uit de mand. Als nagerecht staat er een aluminium bakje met appelmoes. De maaltijd is prima voor een vlucht van twee uur, maar om dit ‘fine dining’ te noemen gaat te ver. Na de maaltijd komt de trolley nogmaals door de cabine, een koffie- en theeronde – al kiezen de meeste passagiers voor een glas champagne. Bij de koffie is de keus uit chocolades van Valrhona, een koek of snoepjes. Pas als het donker is, valt het lampje van de USB-lader in de stoelleuning op. Stopcontacten zijn er niet.
Het toilet is fris en ruim genoeg, al loopt het water niet weg uit het wastafeltje. Behalve een zeeppompje, heeft het geen extra amenties – waarschijnlijk is het identiek aan het toilet in de economy.
Conclusie
Air France doet nogal pretentieus als het de businessklasse betreft op haar A320. Maar in vergelijking met andere maatschappijen, die wél beenruimte, krantjes, wifi of beeldschermen met vluchtinformatie hebben, is de Europese business van Air France in de A320 geen hoogvlieger.
Verschillend
