Uit het bos kwamen de mannen. Raji liep voorop. Altijd voor zich uit zoekend met zijn walmlap, want die oeroude warmtemijnen wilden nog wel eens af gaan.
“Raar”, zei Froji. “Een weg die nergens heen gaat. Hij begint hier plotseling in het bos, en aan de andere kant eindigt-ie voor de rivier. Ziet er nog goed uit. Maar waarom gaat-ie nergens heen? En hij is zo breed. Raar hoor.”
Voet voor voet schuifelden de mannen over de enorme langgerekte vlakte. “Vrrrreeemde tekens!”, sprak Froji opeens. Hij krabde met zijn speer over een wit vlak. “Zit goed vast. Hier, omgekeerde blauwe drinkglazen! Ze zitten vast in het steen. Raar!”
Achter elkaar aan, in een smalle rij stapten de zeven mannen voort, in de richting van een paar grote, opmerkelijk-gelijkvormige groene heuvels.
“Daar heeft Tonta wel eens over verteld”, zei Froji. “Het zijn geen bergen. Het zijn grote huizen. Maar deze zijn blijven staan omdat ze zo sterk en dik zijn. Je kunt er ook niet in. Alles zit helemaal dicht.”
Muti-met-de-goede-ogen beklom de heuvel, zoals gebruikelijk was. Als hij ergens hogerop kon, deed hij dat even, ter verkenning van de wijde omgeving.
“Hi! Een gat met een deksel”, schreeuwde Muti omlaag. “Gooi eens een touw”. Froji trok het lange touw dat hij om zijn middel droeg, en klom ermee naar boven. Ze wrikten de deksel open en lieten het touw, met aan het einde een steen, in de donkere diepte zakken. Met twee handen gooiden ze takkenbossen in het donkere gat.
“Dieper gaat het niet, we zijn op de bodem. Haal de pektoorts, dan kunnen we binnen wat zien”, zei Muti en maakte het touw vast aan het roestige scharnier van het deksel.
De twee mannen lieten zich aan het touw naar beneden zakken. Heel vage contouren waren zichtbaar in het licht dat door het geopende luik naar binnen viel. De takkenbossen, met de pekstok ontstoken, vatten snel vlam. In het flakkerende licht werd een enorm gevaarte zichtbaar, dat midden in de grote ruimte stond.
De mannen zwegen, totaal overdonderd. “Het is een dier van vroeger”, zei Froji. “Kijk maar naar die grote bek, midden onder. En die lange puntige snuit, om voedsel mee te zoeken. Eén groot oog, midden op zijn kop.” En opeens wat angstig: “Kom, laten we weg gaan en hem verder niet storen. Vriendelijk ziet hij er niet uit. Straks wordt-ie nog wakker. En dan is hij vast heel boos.”
Goof Bakker
Uddel
MBO