Precies vandaag, maar dan vorige week, meldde de Italiaanse regering dat Alitalia geen geld meer krijgt. Terecht, denk je dan onmiddellijk. Want wat is dat voor een bedrijf dat in deze tijd van hoogconjunctuur nog geen winst weet te maken?
En wie wil die noodlijdende club nog overeind houden, vraag je je af? Simpel: talloze gewiekste meneren en mevrouwen hebben er een tralala-functie en een top-salaris. En goeie connecties met de politiek.
Vroeger was dat standaard in heel Europa. Sabena heeft in de vijftig jaar bestaan niet één jaar winst gemaakt. Swissair is van de oprichting tot het faillissement één financieel moeras geweest.
Ene Antoon Bakker (1915-2004) was in zijn jonge jaren assistent station manager voor de KLM in Rome. Hij vertelde dat Alitalia in de jaren vijftig van de vorige eeuw berucht was vanwege de functionarissen die hele dagen in een smoking-with-cumberband, rokkenjagend en sigarenrokend van het ene feestje naar het andere liepen.
Letterlijk elke dag was er wel een zogeheten cocktail-party, gegeven door een airline of een ambassade. Op dergelijke feestjes werd – voordat men bezopen raakte – natuurlijk wel afgesproken dat een intra-Europees ticket nooit onder de vijfhonderd gulden verkocht mocht worden.
Op een gegeven moment kwamen mannen als Ad Latjes, Freddy Laker, Stelio Ioannou en Michael O’Leary, en was het uit met de pret. Dank, mannen!
Goof Bakker
Additional facts
Het argument bij dit soort dingen is altijd ‘honderden banen op de tocht’. Een slecht argument. Net alsof met het ineenstorten van zo’n slecht functionerende national carrier ook de totale vraag naar het product verdwijnt. Die blijft natuurlijk hetzelfde. Alleen wordt die vraag onmiddellijk beantwoord door bedrijven, die efficiënt op deze vraag inspelen en zodoende eerlijk winst maken. Daar kunnen de goeie koffersjouwers onmiddellijk weer aan het werk, maar de non-valeurs niet.
Dat bedrijven als KLM en Lufthansa uit dat Europese vliegkartel als gezonde bedrijven tevoorschijn zijn gekomen is een complimentje waard aan onze nuchtere & nijvere volksaard, en die van onze buren.
Een proeflezer meldde me dat de KLM tot ver in de zestiger jaren veelal lage Nederlandse adel (vooral jonkheren) op vooraanstaande, doch ongevaarlijke, posities plaatste. De titel was minstens zo belangrijk als geschiktheid. Het echte werk met inzicht en financieel resultaat werd door geschiktere mensen verricht. De KLM heeft dat pad gelukkig vrij snel verlaten.
Uddel
MBO